امیر معزی
شمارهٔ ۱۳
امام بود محمد، علی خلیفه ی او
کنون علی است مشیر و محمدست وزیر
علی ز مهر محمد همی چنان نازد
که از دعای محمد علی به روز غدیر
امیر معزی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۵ای روزگار خورده کم روزگار گیر
- شمارهٔ ۱۶عزیز کرد مرا در محل عز و قبول
- شمارهٔ ۱۷چو بنوشت بر لوح نام تو را
- شمارهٔ ۱۸تا هست تیغ کلها در برق و رعد نیسان
- شمارهٔ ۱۹صدر دین را ملک‌العرش گزید از وزرا
- شمارهٔ ۲۰چون مشک سیه بود مرا هر دو بنا گوش
- شمارهٔ ۲۱موی سیاه من به جوانی چو مشک بود
- شمارهٔ ۲۲بیار فاخته مهرا شراب غالیه بوی
درباره‌ی امیر معزی
امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.