پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۶۳

نوح اگر طوفان او افسانه مردم شده

صد چو آن طوفان در آب دیده ما گم شده

شهسوارا، تا تو جولان میکنی بر رخش ناز

بس سر پاکان که خاک راه و زیر سم شده

تند میرانی و بس کز هر طرف آهیست گرم

مرکبت غرق عرق از فرق سر تا دم شده

سوختم تا شب سگش را خفته دیدم بر زمین

بهر او خاکستر من بستر قاقم شده

پیش رندان قصه قارون مگو در میکده

زانکه صد قارون نهان در پای خاک خم شده

می‌رمد آهوی چشم مست او از مردمان

زان سبب اهلی چو مجنون وحشی از مردم شده

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۶۵بیا و ساقی جان شو به تشنه آبی ده
  2. شمارهٔ ۱۲۶۶بیمارم و لب تشنه و از قافله مانده
  3. شمارهٔ ۱۲۶۷مرغ غافل چه دل آسوده بنظاره شده
  4. شمارهٔ ۱۲۶۸بد فرصتت چرخ فلک تن فرو مده
  5. شمارهٔ ۱۲۶۹در حسرت تو مردن ما از حیات به
  6. شمارهٔ ۱۲۷۰پیش تو هر که هست چو صورت خموش به
  7. شمارهٔ ۱۲۷۱از خواب جامه چاک و پریشان برآمده
  8. شمارهٔ ۱۲۷۲ای ز ملاحت آتشی بر جگر ملک زده
همه‌ی غزلیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.