پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

غزلیات

شمارهٔ ۱۰۲۳

پیرم چو چنگ با قد پرخم شکسته ام

از ناله ظاهر است که محکم شکسته ام

دیوانه ام ز عشق و هلاک خود

اسباب زندگی همه درهم شکسته ام

آنم که همچو غنچه ببوی نسیم می

صد شیشه صلاح بیکدم شکسته ام

عشقم سبوی عمر شکست و سفال من

باقیست تا نگه کنی آنهم شکسته ام

اهلی بآه و ناله شکستم دل حزین

شرمنده ام که آینه جم شکسته ام

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۲۵عمری‌ست کز عشق بتان این شور و مستی می‌کنم
  2. شمارهٔ ۱۰۲۶چو ماه نوجمال عالم افروزش که می بینم
  3. شمارهٔ ۱۰۲۷سوختم از نوش وصلت کارزو میداشتم
  4. شمارهٔ ۱۰۲۸از برون چون مگس آلوده بشهد هوسیم
  5. شمارهٔ ۱۰۲۹سرو من، چون سخن از لعل چو قندت گویم
  6. شمارهٔ ۱۰۳۰بصبر اگرچه بسی روزها بسر کردم
  7. شمارهٔ ۱۰۳۱کاش آنزمان که سوخته میشد ستاره ام
  8. شمارهٔ ۱۰۳۲پیش تو ایطبیب جان بسکه ز خویش میروم
همه‌ی غزلیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.