ادیب الممالک
شمارهٔ ۲۷ - هفت قلم آرایش زنان
هفت پیرایه شد به روی بتان
که از آن باغ حسن سیرآب است
وسمه و سرمه و نگار و خچک
زرک و غازه و سپیداب است
ادیب الممالک
ادامه‌ی فرهنگ پارسی
- شمارهٔ ۲۹ - نام هفت آتشکده پارسیانزان هفت اختر بُد اندر فرس هفت آتشکده
- شمارهٔ ۳۰ - فرجودهای پنجگانه اشوزرتشتپنج «فرجود» پدید آمده از شَت زرتشت
- شمارهٔ ۳۱ - یشتهای اوستانام نُه یشتی که زرتشت اشوی پاکزاد
- شمارهٔ ۳۲ - ایزدان فروغهای آسمانایزد فروغهای سپهری که هفت شد
- شمارهٔ ۳۳ - پایه آیین مازدیسنی بر سه چیز استدین زرتشت که روشن ز فروغش در و دشت
- شمارهٔ ۳۴ - نامهای امشاسپندان که ایزدی فروغنددر اوستا نام هفت امشاسپندان خدای
- شمارهٔ ۳۵ - در اقسام قند مکرربتا قند مکرر پنج قسم است
- شمارهٔ ۳۶ - در اسامی قبایل عربقبایل عرب عابری است پنج گروه
درباره‌ی ادیب الممالک
محمدصادق پسر حاجی میرزا حسین فراهانی (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۲۳۹ هجری شمسی در گازران از توابع شهرستان خنداب در استان مرکزی - درگذشتهٔ ۱۲۹۶ هجری شمسی) ملقب به «ادیب‌الممالک فراهانی» و «امیرالشعرا»، و متخلص به «امیری»، شاعر، ادیب و روزنامه‌نگار دورهٔ مشروطه است.
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.