پرش به محتوای اصلی
ادیب الممالک ادیب الممالک

فرهنگ پارسی

شمارهٔ ۳۲ - ایزدان فروغهای آسمان

ایزد فروغهای سپهری که هفت شد

باشد اشاش و هور و مثر ماه و تِشتَری

آنگاه آسمان و انیران که تافته است

زین هفت نور چرخ مه و مهر و مشتری

ادامه‌ی فرهنگ پارسی

  1. شمارهٔ ۳۴ - نامهای امشاسپندان که ایزدی فروغنددر اوستا نام هفت امشاسپندان خدای
  2. شمارهٔ ۳۵ - در اقسام قند مکرربتا قند مکرر پنج قسم است
  3. شمارهٔ ۳۶ - در اسامی قبایل عربقبایل عرب عابری است پنج گروه
  4. شمارهٔ ۳۷ - در نامهای کوره های فارسکوره های فارس را نام از کیان و پیشداد
  5. شمارهٔ ۳۸ - در دانش زمین و بخشهای او از گفته پیشینیانبتا توئی که قدت سرو باغ کاشمر است
  6. شمارهٔ ۳۹ - سبعه منحوسهسَبعَه منحوسه هفت اختر شومند
  7. شمارهٔ ۴۰بیشرمی «سَلجَن» است و عفت «هیوند»
  8. شمارهٔ ۴۱«گرتاج» بود عزم ریا هست «پَچیو»
همه‌ی فرهنگ پارسی ←

ادیب الممالک درباره‌ی ادیب الممالک

محمدصادق پسر حاجی میرزا حسین فراهانی (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۲۳۹ هجری شمسی در گازران از توابع شهرستان خنداب در استان مرکزی - درگذشتهٔ ۱۲۹۶ هجری شمسی) ملقب به «ادیب‌الممالک فراهانی» و «امیرالشعرا»، و متخلص به «امیری»، شاعر، ادیب و روزنامه‌نگار دورهٔ مشروطه است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.