پرش به محتوای اصلی
ادیب الممالک ادیب الممالک

فرهنگ پارسی

شمارهٔ ۳۳ - پایه آیین مازدیسنی بر سه چیز است

دین زرتشت که روشن ز فروغش در و دشت

پایه‌اش بر همت و هوخت بود با هورشت

چم اینان منشن باشد و کوشن، کنشن

و این سخن ار همه جا گفته چو در گات و چه یشت

پاکی فکرت و قول و عملت جان تو را

پاک سازد ز بدی ورنه پلیدی و پلشت

آن بدیها که روان تیره و تن زشت کند

همه از دُژمت و دُژهوخت شد و دُژهورشت

ادامه‌ی فرهنگ پارسی

  1. شمارهٔ ۳۵ - در اقسام قند مکرربتا قند مکرر پنج قسم است
  2. شمارهٔ ۳۶ - در اسامی قبایل عربقبایل عرب عابری است پنج گروه
  3. شمارهٔ ۳۷ - در نامهای کوره های فارسکوره های فارس را نام از کیان و پیشداد
  4. شمارهٔ ۳۸ - در دانش زمین و بخشهای او از گفته پیشینیانبتا توئی که قدت سرو باغ کاشمر است
  5. شمارهٔ ۳۹ - سبعه منحوسهسَبعَه منحوسه هفت اختر شومند
  6. شمارهٔ ۴۰بیشرمی «سَلجَن» است و عفت «هیوند»
  7. شمارهٔ ۴۱«گرتاج» بود عزم ریا هست «پَچیو»
  8. شمارهٔ ۴۲«توسنگ» قناعت و ذکا باشد «نیراس»
همه‌ی فرهنگ پارسی ←

ادیب الممالک درباره‌ی ادیب الممالک

محمدصادق پسر حاجی میرزا حسین فراهانی (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۲۳۹ هجری شمسی در گازران از توابع شهرستان خنداب در استان مرکزی - درگذشتهٔ ۱۲۹۶ هجری شمسی) ملقب به «ادیب‌الممالک فراهانی» و «امیرالشعرا»، و متخلص به «امیری»، شاعر، ادیب و روزنامه‌نگار دورهٔ مشروطه است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.