پرش به محتوای اصلی
ادیب الممالک ادیب الممالک

فرهنگ پارسی

شمارهٔ ۳۴ - نامهای امشاسپندان که ایزدی فروغند

در اوستا نام هفت امشاسپندان خدای

شد اهورَه‌مزده آنگه وَهمن و اردیبهشت

از پس شهریور اسپندارمد خرداد دان

پس امرداد است که‌ش بی مرگی آمد سرنوشت

اولین یعنی که یزدان زنده دانا بود

دومین اندیشه‌اش نیکوست بی‌پندار زشت

سومین نظم مقدس دان چهارم قدرت است

پنجمین از مهر خود ما را بَرَد اندر بهشت

از ششم دان تندرستی هفتمین بی مرگی اَست

خاص آن دهقان که ما را اندرین گلزار کِشت

ادامه‌ی فرهنگ پارسی

  1. شمارهٔ ۳۶ - در اسامی قبایل عربقبایل عرب عابری است پنج گروه
  2. شمارهٔ ۳۷ - در نامهای کوره های فارسکوره های فارس را نام از کیان و پیشداد
  3. شمارهٔ ۳۸ - در دانش زمین و بخشهای او از گفته پیشینیانبتا توئی که قدت سرو باغ کاشمر است
  4. شمارهٔ ۳۹ - سبعه منحوسهسَبعَه منحوسه هفت اختر شومند
  5. شمارهٔ ۴۰بیشرمی «سَلجَن» است و عفت «هیوند»
  6. شمارهٔ ۴۱«گرتاج» بود عزم ریا هست «پَچیو»
  7. شمارهٔ ۴۲«توسنگ» قناعت و ذکا باشد «نیراس»
  8. شمارهٔ ۴۳«هَدمان» ایثار و نطق باشد «کردیز»
همه‌ی فرهنگ پارسی ←

ادیب الممالک درباره‌ی ادیب الممالک

محمدصادق پسر حاجی میرزا حسین فراهانی (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۲۳۹ هجری شمسی در گازران از توابع شهرستان خنداب در استان مرکزی - درگذشتهٔ ۱۲۹۶ هجری شمسی) ملقب به «ادیب‌الممالک فراهانی» و «امیرالشعرا»، و متخلص به «امیری»، شاعر، ادیب و روزنامه‌نگار دورهٔ مشروطه است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.