پرش به محتوای اصلی
ادیب الممالک ادیب الممالک

فرهنگ پارسی

شمارهٔ ۲۹ - نام هفت آتشکده پارسیان

زان هفت اختر بُد اندر فرس هفت آتشکده

که‌اندران آذر پرستیدند از خرد و درشت

از دم احمد بپژمرد آن همه شمع و چراغ

راستی گوئی هزاران شعله را یک باد کشت

نام آنها سربسر گرد است در یک بیت من

گر نیوشی بی شک از دانش کلید آری به مشت

آذرمهر آذرنوش آذربهرام دان

آذر آیین، آذر خرداد، و برزین، زردهشت

ادامه‌ی فرهنگ پارسی

  1. شمارهٔ ۳۱ - یشتهای اوستانام نُه یشتی که زرتشت اشوی پاکزاد
  2. شمارهٔ ۳۲ - ایزدان فروغهای آسمانایزد فروغهای سپهری که هفت شد
  3. شمارهٔ ۳۳ - پایه آیین مازدیسنی بر سه چیز استدین زرتشت که روشن ز فروغش در و دشت
  4. شمارهٔ ۳۴ - نامهای امشاسپندان که ایزدی فروغنددر اوستا نام هفت امشاسپندان خدای
  5. شمارهٔ ۳۵ - در اقسام قند مکرربتا قند مکرر پنج قسم است
  6. شمارهٔ ۳۶ - در اسامی قبایل عربقبایل عرب عابری است پنج گروه
  7. شمارهٔ ۳۷ - در نامهای کوره های فارسکوره های فارس را نام از کیان و پیشداد
  8. شمارهٔ ۳۸ - در دانش زمین و بخشهای او از گفته پیشینیانبتا توئی که قدت سرو باغ کاشمر است
همه‌ی فرهنگ پارسی ←

ادیب الممالک درباره‌ی ادیب الممالک

محمدصادق پسر حاجی میرزا حسین فراهانی (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۲۳۹ هجری شمسی در گازران از توابع شهرستان خنداب در استان مرکزی - درگذشتهٔ ۱۲۹۶ هجری شمسی) ملقب به «ادیب‌الممالک فراهانی» و «امیرالشعرا»، و متخلص به «امیری»، شاعر، ادیب و روزنامه‌نگار دورهٔ مشروطه است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.