پرش به محتوای اصلی
ادیب الممالک ادیب الممالک

فرهنگ پارسی

شمارهٔ ۳۰ - فرجودهای پنجگانه اشوزرتشت

پنج «فرجود» پدید آمده از شَت زرتشت

که به پیغمبری‌اش راست بُوَد پنج گواه

آتش «آذربرزین» که همی سوخت به‌خود

«چوب‌دستی» که بدان کور برفتی در راه

«سروْ کشمر» که چو بیخش به دل خاک نشاند

شد بسی کشن و تنومند پس از یک دو سه ماه

«بیست و یک در ز اوستا» که از آنان هر یک

هفت «پرگرد» بود روشن و نغز و دلخواه

«سدره و کشتی» کز بندگی و بهدینی

جامه ای بود نشانی بر مرد آگاه

ادامه‌ی فرهنگ پارسی

  1. شمارهٔ ۳۲ - ایزدان فروغهای آسمانایزد فروغهای سپهری که هفت شد
  2. شمارهٔ ۳۳ - پایه آیین مازدیسنی بر سه چیز استدین زرتشت که روشن ز فروغش در و دشت
  3. شمارهٔ ۳۴ - نامهای امشاسپندان که ایزدی فروغنددر اوستا نام هفت امشاسپندان خدای
  4. شمارهٔ ۳۵ - در اقسام قند مکرربتا قند مکرر پنج قسم است
  5. شمارهٔ ۳۶ - در اسامی قبایل عربقبایل عرب عابری است پنج گروه
  6. شمارهٔ ۳۷ - در نامهای کوره های فارسکوره های فارس را نام از کیان و پیشداد
  7. شمارهٔ ۳۸ - در دانش زمین و بخشهای او از گفته پیشینیانبتا توئی که قدت سرو باغ کاشمر است
  8. شمارهٔ ۳۹ - سبعه منحوسهسَبعَه منحوسه هفت اختر شومند
همه‌ی فرهنگ پارسی ←

ادیب الممالک درباره‌ی ادیب الممالک

محمدصادق پسر حاجی میرزا حسین فراهانی (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۲۳۹ هجری شمسی در گازران از توابع شهرستان خنداب در استان مرکزی - درگذشتهٔ ۱۲۹۶ هجری شمسی) ملقب به «ادیب‌الممالک فراهانی» و «امیرالشعرا»، و متخلص به «امیری»، شاعر، ادیب و روزنامه‌نگار دورهٔ مشروطه است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.