پرش به محتوای اصلی
ابوالحسن فراهانی ابوالحسن فراهانی

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۲

به گریه چشم تهی کی کند دل ما را

تهی به گریه نکردست ابر دریا را

زبان گریه نمی دانم، این قدر دانم

که قطره قطره تهی کرده ام دو دریا را

فراق روی عزیزان مرا به جان آورد

فراق صعب بود خاصه ناشکیبا را

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۴کسی که چشم مرا ابر نوبهار گرفت
  2. شمارهٔ ۵کسی نگفت که از شعله سوختن عیب است
  3. شمارهٔ ۶به دشمنش نظر است به دوستان کین است
  4. شمارهٔ ۷من سیه‌بختم نه تنها چرخ با من دشمن است
  5. شمارهٔ ۸نه جز توام دگری در دل خراب گذشت
  6. شمارهٔ ۹باز از انجمن آن انجمن آرا برخواست
  7. شمارهٔ ۱۰یک نظر دیدم و دل با نیش مژگان خوگرفت
  8. شمارهٔ ۱۱دل غمین بستاند که جان شاد دهد
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

ابوالحسن فراهانی درباره‌ی ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.