علی اسفندیاری، که نام «نیما یوشیج» را برگزید، با رها کردن قافیه و تساوی مصراع‌ها، «شعر نو» یا «شعر نیمایی» را پدید آورد و راه شعر معاصر فارسی را دگرگون کرد. منظومه‌ی «افسانه» و شعرهایی چون «ققنوس» و «آی آدم‌ها» از آثار اوست.
شجره‌نامه
از یوش تا تهران
نیما در یوش، روستایی در کوهستان نور مازندران، زاده شد و کودکی را در میان شبانان و طبیعت کوهستان گذراند. در تهران در مدرسه‌ی سن‌لویی فرانسه خواند و استادش نظام وفا او را به شعر تشویق کرد.
شعر نو
نیما در ۱۳۰۱ خورشیدی منظومه‌ی «افسانه» را منتشر کرد که آغاز راهی تازه بود. سپس در شعرهایی چون «ققنوس» (۱۳۱۶) وزن عروضی را نگه داشت، اما طول مصراع‌ها را آزاد کرد و قافیه را به جای لازم برد. او معتقد بود شعر باید به «طبیعت کلام» نزدیک شود.
شعر او نخست با ریشخند و مخالفت روبه‌رو شد، اما شاعرانی چون شاملو، اخوان ثالث، فروغ و سپهری راه او را پی گرفتند. همسرش عالیه جهانگیر خواهرزاده‌ی میرزا جهانگیرخان صوراسرافیل بود.
گاه‌شمار زندگی
- ۱۲۷۶ خزادن در یوش
- ۱۳۰۱ خانتشار افسانه
- ۱۳۱۶ خسرودن ققنوس
- ۱۳۳۸ خدرگذشت در تهران
- ۱۳۷۲ خانتقال پیکر به یوش
آثار
پرسش‌های رایج
شعر نیمایی چیست؟
شعری که وزن عروضی دارد، اما مصراعهایش برابر نیستند و قافیه در جای آزاد میآید.
آرامگاه نیما کجاست؟
در خانهی پدریاش در یوش مازندران.
منابع
- یحیی آرین‌پور، از صبا تا نیما
- سیروس طاهباز، مجموعه‌ی کامل اشعار نیما
- دانشنامه‌ی ایرانیکا، مدخل «Nimā Yušij»