پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۶

دردی که بسوی چاره ساز آیی کو؟

سوزی که بصد عجز و نیاز آیی کو؟

رفتی به امید توبه گر راه گناه

عمری که روی این ره و باز آیی کو؟!

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۸ای از مرض حرص ترا دل مرده
  2. شمارهٔ ۱۱۹شاهی خواهی، گدایی از دست مده
  3. شمارهٔ ۱۲۰هستی نبود، جز غم و رنج و تعبی
  4. شمارهٔ ۱۲۱گر صاحب تاج و کمری، ورپاجی
  5. شمارهٔ ۱۲۲تا کی ز طمع خوار نظرها گردی
  6. شمارهٔ ۱۲۳ای دل، تو به تنگم از جفا آوردی
  7. شمارهٔ ۱۲۴نبود چو حضور قلب و مژگان تری
  8. شمارهٔ ۱۲۵ای آنکه تمام آرزو و هوسی
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.