پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۵

پر در پی وصل آرزوها تک و دو

کردیم و نشد مراد حاصل یک جو

ناکام گذشتیم از این کهنه سرای

مانند فقیر عزب از کوچه نو

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۷از بهر شناساییت از لطف اله
  2. شمارهٔ ۱۱۸ای از مرض حرص ترا دل مرده
  3. شمارهٔ ۱۱۹شاهی خواهی، گدایی از دست مده
  4. شمارهٔ ۱۲۰هستی نبود، جز غم و رنج و تعبی
  5. شمارهٔ ۱۲۱گر صاحب تاج و کمری، ورپاجی
  6. شمارهٔ ۱۲۲تا کی ز طمع خوار نظرها گردی
  7. شمارهٔ ۱۲۳ای دل، تو به تنگم از جفا آوردی
  8. شمارهٔ ۱۲۴نبود چو حضور قلب و مژگان تری
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.