پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۴

نبود چو حضور قلب و مژگان تری

فیض ز نماز خویش چندان نبری

خاکت بر سر، این چه حضور است که تو

در پیش حق استاده و جای دگری؟!

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۶با خشم و شره، همال تاکی باشی؟
  2. شمارهٔ ۱۲۷آمد پیری و، رفت ایام خوشی
  3. شمارهٔ ۱۲۸دنیاست سرای غم، تو یکسر شعفی
  4. شمارهٔ ۱۲۹بی داد و دهش ملک جهان نستانی
  5. شمارهٔ ۱۳۰گر در طلب معرفت یزدانی
  6. شمارهٔ ۱۳۱خوش آنکه ندارد غم فرزند و زنی
  7. شمارهٔ ۱۳۲در مبحث علم، تندخویی چه کنی؟
  8. شمارهٔ ۱۳۳آجل خواهی، به فکر عاجل چه روی؟!
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.