واعظ قزوینی
شمارهٔ ۱۲۷
آمد پیری و، رفت ایام خوشی
در کام شود زهر، اگر شهد چشی
در تن اثری نمانده دیگر ز حیات
وقت است که وارهیم از این مرده کشی!
واعظ قزوینی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۲۹بی داد و دهش ملک جهان نستانی
- شمارهٔ ۱۳۰گر در طلب معرفت یزدانی
- شمارهٔ ۱۳۱خوش آنکه ندارد غم فرزند و زنی
- شمارهٔ ۱۳۲در مبحث علم، تندخویی چه کنی؟
- شمارهٔ ۱۳۳آجل خواهی، به فکر عاجل چه روی؟!
درباره‌ی واعظ قزوینی
میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.