پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۰

هستی نبود، جز غم و رنج و تعبی

دروی نبود نشان ز عیش و طربی

شد هر که خلاص از خم این رشته عمر

می دان که گسیخت ریسمان عجبی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۲تا کی ز طمع خوار نظرها گردی
  2. شمارهٔ ۱۲۳ای دل، تو به تنگم از جفا آوردی
  3. شمارهٔ ۱۲۴نبود چو حضور قلب و مژگان تری
  4. شمارهٔ ۱۲۵ای آنکه تمام آرزو و هوسی
  5. شمارهٔ ۱۲۶با خشم و شره، همال تاکی باشی؟
  6. شمارهٔ ۱۲۷آمد پیری و، رفت ایام خوشی
  7. شمارهٔ ۱۲۸دنیاست سرای غم، تو یکسر شعفی
  8. شمارهٔ ۱۲۹بی داد و دهش ملک جهان نستانی
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.