پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۲

تا کی ز طمع خوار نظرها گردی

از بهر طلب حلقه درها گردی

بهر دو درم که بر یکی تیغ زنی

دلاک صفت بگرد سرها گردی؟!

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۴نبود چو حضور قلب و مژگان تری
  2. شمارهٔ ۱۲۵ای آنکه تمام آرزو و هوسی
  3. شمارهٔ ۱۲۶با خشم و شره، همال تاکی باشی؟
  4. شمارهٔ ۱۲۷آمد پیری و، رفت ایام خوشی
  5. شمارهٔ ۱۲۸دنیاست سرای غم، تو یکسر شعفی
  6. شمارهٔ ۱۲۹بی داد و دهش ملک جهان نستانی
  7. شمارهٔ ۱۳۰گر در طلب معرفت یزدانی
  8. شمارهٔ ۱۳۱خوش آنکه ندارد غم فرزند و زنی
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.