پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۱

گر صاحب تاج و کمری، ورپاجی

با تیر قضا چه چاره جز آماجی

شد موی تو پنبه، قد کمان، این رمزیست

یعنی که: اجل میکندت حلاجی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۳ای دل، تو به تنگم از جفا آوردی
  2. شمارهٔ ۱۲۴نبود چو حضور قلب و مژگان تری
  3. شمارهٔ ۱۲۵ای آنکه تمام آرزو و هوسی
  4. شمارهٔ ۱۲۶با خشم و شره، همال تاکی باشی؟
  5. شمارهٔ ۱۲۷آمد پیری و، رفت ایام خوشی
  6. شمارهٔ ۱۲۸دنیاست سرای غم، تو یکسر شعفی
  7. شمارهٔ ۱۲۹بی داد و دهش ملک جهان نستانی
  8. شمارهٔ ۱۳۰گر در طلب معرفت یزدانی
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.