پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۷

از بهر شناساییت از لطف اله

بر حضرت اوست از دو چشم تو دو راه

بنگر که چسان ز دانه مردم چشم

رویانیده است سبزه را مد نگاه!

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۹شاهی خواهی، گدایی از دست مده
  2. شمارهٔ ۱۲۰هستی نبود، جز غم و رنج و تعبی
  3. شمارهٔ ۱۲۱گر صاحب تاج و کمری، ورپاجی
  4. شمارهٔ ۱۲۲تا کی ز طمع خوار نظرها گردی
  5. شمارهٔ ۱۲۳ای دل، تو به تنگم از جفا آوردی
  6. شمارهٔ ۱۲۴نبود چو حضور قلب و مژگان تری
  7. شمارهٔ ۱۲۵ای آنکه تمام آرزو و هوسی
  8. شمارهٔ ۱۲۶با خشم و شره، همال تاکی باشی؟
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.