پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۵۴

تردامنی به کف داد، سرخانه حبابم

هرجا که می نهم پا، تا نصف تن در آبم

از بس که تنگ ظرفی، گل کرد در وجودم

ساقی به مستی افکند، از وعده شرابم

در مهد هستی ام دل چون تن دهد به آرام؟

زاییده مادر دهر، بر خشت اضطرابم

مشکل بود تکلم، آشفته خاطران را

حرفی چو پرسم از گل، بلبل دهد جوابم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۵۶ز بهر صبر بلبل، بی تو در گلزار می مانم
  2. شمارهٔ ۵۵۷من و آن گوشه وحدت، که ز بینایی دل
  3. شمارهٔ ۵۵۸نایب مستی شده هشیاری ام
  4. شمارهٔ ۵۵۹به سودای محبت، عقل ورزیدن نمی‌دانم
  5. شمارهٔ ۵۶۰یک نیستان خنده دارد بر تنم آزادگی
  6. شمارهٔ ۵۶۱ز تاب آتش نظاره ات چو آب شوم
  7. شمارهٔ ۵۶۲همچو نرگس در چمن گر میگسار افتاده ام
  8. شمارهٔ ۵۶۳غم و اندوه که پیمانه ده داغ دلند
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.