پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۶۳

غم و اندوه که پیمانه ده داغ دلند

نگذارند که در میکده تنها باشم

من و ابر مژه، کز بارش نیسانی او

هر کجا پای نهم، بر لب دریا باشم

همچو کهسار، به زورم نتوان بود به شهر

موسم لاله چو در دامن صحرا باشم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۶۵قبای عافیت در بر ندارم
  2. شمارهٔ ۵۶۶سایه ام از تیره روزی، لیک در ایوان چرخ
  3. شمارهٔ ۵۶۷از بس ز پا فتاده ایام پیری ام
  4. شمارهٔ ۵۶۸برآرد اشکها رنگ کبوترهای صحرایی
  5. شمارهٔ ۵۶۹بس که رزق ما طفیلی شد ز دیوان قضا
  6. شمارهٔ ۵۷۰جز من که داده مادر دهرم ز غصه شیر
  7. شمارهٔ ۵۷۱نمی گیرد قرار آن شوخ یک دم چون صبا در وی
  8. شمارهٔ ۵۷۲خوش آنکه موج زن وصل آن نگار شوم
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.