پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۷۱

نمی گیرد قرار آن شوخ یک دم چون صبا در وی

اگر کاشانه ای از خاک دامنگیر می سازم

به یاد صورتش هر جا نگاهم بر زمین افتد

تو گویی بر زمین چون کودکان تصویر می سازم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۷۳در وفا، انکار آن شوخ ستمگر می کنم
  2. شمارهٔ ۵۷۴یاد ایامی که ما هم دستگاهی داشتیم
  3. شمارهٔ ۵۷۵کار اگر چنین باشد، مزد کار ما معلوم
  4. شمارهٔ ۵۷۶طرب گل کرده از هر شاخ و گل چیدن نمی دانم
  5. شمارهٔ ۵۷۷چه سان منزل شناس راه دل باشم، که از سستی
  6. شمارهٔ ۵۷۸بس که در راه طلب، سرگشتگی آمد به پیش
  7. شمارهٔ ۵۷۹تسلی بخش طفلان نیست جز نزدیکی مادر
  8. شمارهٔ ۵۸۰در عزای کوهکن از بس که بر هم خورده اند
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.