پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۷۴

یاد ایامی که ما هم دستگاهی داشتیم

بهر پای انداز جانان، اشک و آهی داشتیم

در نشاط آباد قسمت، از صف مینا و جام

بهر دفع غم، ز هر جانب سپاهی داشتیم

آن سعادت را چه پیش آمد، که در صحن چمن

گل ز سر می رست اگر پا بر گیاهی داشتیم

یارب آن اختر چه شد، کز دولت تاثیر او

چون فلک در برج قصر خویش، ماهی داشتیم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۷۶طرب گل کرده از هر شاخ و گل چیدن نمی دانم
  2. شمارهٔ ۵۷۷چه سان منزل شناس راه دل باشم، که از سستی
  3. شمارهٔ ۵۷۸بس که در راه طلب، سرگشتگی آمد به پیش
  4. شمارهٔ ۵۷۹تسلی بخش طفلان نیست جز نزدیکی مادر
  5. شمارهٔ ۵۸۰در عزای کوهکن از بس که بر هم خورده اند
  6. شمارهٔ ۵۸۱هرگز چو ریگ شیشه ساعت نشد نصیب
  7. شمارهٔ ۵۸۲همچو طفل نوسخن، یک حرف ما مربوط نیست
  8. شمارهٔ ۵۸۳نشنود از من کسی یک حرف پیش از حرف خود
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.