پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۷۳

در وفا، انکار آن شوخ ستمگر می کنم

آنچه از بی رحمی اش گویند، باور می کنم

چرخ می خندد ز روی شادمانی تا سحر

شام غم چون گریه از بیداد اختر می کنم

دل تسلی نیست در ماتمسرای فوت وقت

گر دو عالم خاک را یکبار بر سر می کنم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۷۵کار اگر چنین باشد، مزد کار ما معلوم
  2. شمارهٔ ۵۷۶طرب گل کرده از هر شاخ و گل چیدن نمی دانم
  3. شمارهٔ ۵۷۷چه سان منزل شناس راه دل باشم، که از سستی
  4. شمارهٔ ۵۷۸بس که در راه طلب، سرگشتگی آمد به پیش
  5. شمارهٔ ۵۷۹تسلی بخش طفلان نیست جز نزدیکی مادر
  6. شمارهٔ ۵۸۰در عزای کوهکن از بس که بر هم خورده اند
  7. شمارهٔ ۵۸۱هرگز چو ریگ شیشه ساعت نشد نصیب
  8. شمارهٔ ۵۸۲همچو طفل نوسخن، یک حرف ما مربوط نیست
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.