پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۶۹

بس که رزق ما طفیلی شد ز دیوان قضا

داشت حکم میزبان، گر میهمانی داشتیم

چرخ دون همت، به هفتاد و دو تن آبی نداد

ما تن تنها، به او امید نانی داشتیم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۷۱نمی گیرد قرار آن شوخ یک دم چون صبا در وی
  2. شمارهٔ ۵۷۲خوش آنکه موج زن وصل آن نگار شوم
  3. شمارهٔ ۵۷۳در وفا، انکار آن شوخ ستمگر می کنم
  4. شمارهٔ ۵۷۴یاد ایامی که ما هم دستگاهی داشتیم
  5. شمارهٔ ۵۷۵کار اگر چنین باشد، مزد کار ما معلوم
  6. شمارهٔ ۵۷۶طرب گل کرده از هر شاخ و گل چیدن نمی دانم
  7. شمارهٔ ۵۷۷چه سان منزل شناس راه دل باشم، که از سستی
  8. شمارهٔ ۵۷۸بس که در راه طلب، سرگشتگی آمد به پیش
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.