پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۶۲

همچو نرگس در چمن گر میگسار افتاده ام

جام را ناداده از کف، در خمار افتاده ام

از دل صافی درین غمخانه زنگارگون

شاهد اندوه را آیینه دار افتاده ام

از غم خود با که گویم، کز زبونیهای بخت

یک جهان غم دارم و بی غمگسار افتاده ام

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۶۴هرگز نمی گیرد کسی جز درد، بازوی مرا
  2. شمارهٔ ۵۶۵قبای عافیت در بر ندارم
  3. شمارهٔ ۵۶۶سایه ام از تیره روزی، لیک در ایوان چرخ
  4. شمارهٔ ۵۶۷از بس ز پا فتاده ایام پیری ام
  5. شمارهٔ ۵۶۸برآرد اشکها رنگ کبوترهای صحرایی
  6. شمارهٔ ۵۶۹بس که رزق ما طفیلی شد ز دیوان قضا
  7. شمارهٔ ۵۷۰جز من که داده مادر دهرم ز غصه شیر
  8. شمارهٔ ۵۷۱نمی گیرد قرار آن شوخ یک دم چون صبا در وی
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.