پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۶۶

سایه ام از تیره روزی، لیک در ایوان چرخ

آفتاب آید چو پایین، من به بالا می روم

کس نمی پوشد بجز دود دلم رخت عزا

همچو شمع انجمن هرگه ز دنیا می روم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۶۸برآرد اشکها رنگ کبوترهای صحرایی
  2. شمارهٔ ۵۶۹بس که رزق ما طفیلی شد ز دیوان قضا
  3. شمارهٔ ۵۷۰جز من که داده مادر دهرم ز غصه شیر
  4. شمارهٔ ۵۷۱نمی گیرد قرار آن شوخ یک دم چون صبا در وی
  5. شمارهٔ ۵۷۲خوش آنکه موج زن وصل آن نگار شوم
  6. شمارهٔ ۵۷۳در وفا، انکار آن شوخ ستمگر می کنم
  7. شمارهٔ ۵۷۴یاد ایامی که ما هم دستگاهی داشتیم
  8. شمارهٔ ۵۷۵کار اگر چنین باشد، مزد کار ما معلوم
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.