پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۶۱

ز تاب آتش نظاره ات چو آب شوم

ز بس هوای تو دارد دلم، حباب شوم

کجاست طالع آنم که درسواری ناز

ز پای بوس تو همچشم با رکاب شوم

ز تیره بختی من با فروغ یار چه غم؟

چو بر سرم فکند سایه، آفتاب شوم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۶۳غم و اندوه که پیمانه ده داغ دلند
  2. شمارهٔ ۵۶۴هرگز نمی گیرد کسی جز درد، بازوی مرا
  3. شمارهٔ ۵۶۵قبای عافیت در بر ندارم
  4. شمارهٔ ۵۶۶سایه ام از تیره روزی، لیک در ایوان چرخ
  5. شمارهٔ ۵۶۷از بس ز پا فتاده ایام پیری ام
  6. شمارهٔ ۵۶۸برآرد اشکها رنگ کبوترهای صحرایی
  7. شمارهٔ ۵۶۹بس که رزق ما طفیلی شد ز دیوان قضا
  8. شمارهٔ ۵۷۰جز من که داده مادر دهرم ز غصه شیر
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.