پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۶۰

یک نیستان خنده دارد بر تنم آزادگی

تا به قید ساز و برگ بوریا افتاده ام

کار من اسباب دولت، من ز دولت بی نصیب

در هنر همطالع بال هما افتاده ام

گاه پای گلرخان گیرم، گهی دست بتان

گرچه خود بی دست و پا همچون حنا افتاده ام

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۶۲همچو نرگس در چمن گر میگسار افتاده ام
  2. شمارهٔ ۵۶۳غم و اندوه که پیمانه ده داغ دلند
  3. شمارهٔ ۵۶۴هرگز نمی گیرد کسی جز درد، بازوی مرا
  4. شمارهٔ ۵۶۵قبای عافیت در بر ندارم
  5. شمارهٔ ۵۶۶سایه ام از تیره روزی، لیک در ایوان چرخ
  6. شمارهٔ ۵۶۷از بس ز پا فتاده ایام پیری ام
  7. شمارهٔ ۵۶۸برآرد اشکها رنگ کبوترهای صحرایی
  8. شمارهٔ ۵۶۹بس که رزق ما طفیلی شد ز دیوان قضا
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.