پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۵۵

ز خیال دهنت تنگ شکر می گریم

یاد زلفت چو کنم، سنبل تر می گریم

عادت شبنم این باغ بود بی تو مرا

شام اگر اشک کمی کرد، سحر می گریم

کودک مادر دورانم و گریان ز جفا

چون بگوید که مکن گریه، دگر می گریم

در جفاخانه گیتی ندهم گریه ز کف

پیش مادر نشود، پیش پدر می گریم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۵۷من و آن گوشه وحدت، که ز بینایی دل
  2. شمارهٔ ۵۵۸نایب مستی شده هشیاری ام
  3. شمارهٔ ۵۵۹به سودای محبت، عقل ورزیدن نمی‌دانم
  4. شمارهٔ ۵۶۰یک نیستان خنده دارد بر تنم آزادگی
  5. شمارهٔ ۵۶۱ز تاب آتش نظاره ات چو آب شوم
  6. شمارهٔ ۵۶۲همچو نرگس در چمن گر میگسار افتاده ام
  7. شمارهٔ ۵۶۳غم و اندوه که پیمانه ده داغ دلند
  8. شمارهٔ ۵۶۴هرگز نمی گیرد کسی جز درد، بازوی مرا
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.