پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۵۷

من و آن گوشه وحدت، که ز بینایی دل

چون نشینم، به تماشای جهان برخیزم

بجز این نیست میان من و اسکندر فرق

کو پی آب رود، من پی نان برخیزم

رشک آن حسن بهاری چو شود آفت باغ

موسم گل، به تماشای خزان برخیزم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۵۹به سودای محبت، عقل ورزیدن نمی‌دانم
  2. شمارهٔ ۵۶۰یک نیستان خنده دارد بر تنم آزادگی
  3. شمارهٔ ۵۶۱ز تاب آتش نظاره ات چو آب شوم
  4. شمارهٔ ۵۶۲همچو نرگس در چمن گر میگسار افتاده ام
  5. شمارهٔ ۵۶۳غم و اندوه که پیمانه ده داغ دلند
  6. شمارهٔ ۵۶۴هرگز نمی گیرد کسی جز درد، بازوی مرا
  7. شمارهٔ ۵۶۵قبای عافیت در بر ندارم
  8. شمارهٔ ۵۶۶سایه ام از تیره روزی، لیک در ایوان چرخ
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.