پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۵۳

گل ز دستم رفته و من خار پیدا می کنم

یار باید جست و من اغیار پیدا می کنم

مرغ حقگویم، نیم منصور وش ممنون کس

خود ز هر شاخ درختی، دار پیدا می کنم

گر دهد زاهد به دستم سبحه صد دانه را

در میان دانه ها، زنار پیدا می کنم

گر توانم کرد عمری مشق دل سختی چو طور

من هم اندک طاقت دیدار پیدا می کنم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۵۵ز خیال دهنت تنگ شکر می گریم
  2. شمارهٔ ۵۵۶ز بهر صبر بلبل، بی تو در گلزار می مانم
  3. شمارهٔ ۵۵۷من و آن گوشه وحدت، که ز بینایی دل
  4. شمارهٔ ۵۵۸نایب مستی شده هشیاری ام
  5. شمارهٔ ۵۵۹به سودای محبت، عقل ورزیدن نمی‌دانم
  6. شمارهٔ ۵۶۰یک نیستان خنده دارد بر تنم آزادگی
  7. شمارهٔ ۵۶۱ز تاب آتش نظاره ات چو آب شوم
  8. شمارهٔ ۵۶۲همچو نرگس در چمن گر میگسار افتاده ام
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.