پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲۰۲

پیرهن بس که خوش اندام شد از بوی تنت

گل شود سرو چو آید به برش پیرهنت

مزه بزمگه باده به کامش نرسید

تا لب جام نشد بوسه ربای دهنت

نشوم از تو جدا، همچو گل از نکهت خود

گر درآرد مدد بخت درآغوش منت

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۰۴فرصت صد بوسه در کف داشت، وز اقبال ما
  2. شمارهٔ ۲۰۵زلف با قامت او، تا به کمر همراه است
  3. شمارهٔ ۲۰۶خویش را تا جمع کردم بهر گلگشت رخت
  4. شمارهٔ ۲۰۷آسوده دلی بر من بیتاب حرام است
  5. شمارهٔ ۲۰۸ما چو مینای شرابیم و فلک همچو قدح
  6. شمارهٔ ۲۰۹تخم اشک از کف بنه ای دل که مانند سحاب
  7. شمارهٔ ۲۱۰سایه گرد تیغ بیدم،طالع بسمل کجاست
  8. شمارهٔ ۲۱۱دلم ز قید پریدن همیشه آزاد است
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.