پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲۰۱

شمع دیدار نمایان شد و پروانه نیافت

باده وصل به بزم آمد و پیمانه نیافت

مرغ دل چون نکند شکوه درین سبزقفس؟

آب اگر یافت به صد خون جگر، دانه نیافت

بس که افتاده خرابی ز غمت بر سر هم

دل دیوانه ما راه به ویرانه نیافت

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۰۳طفل اشکم ز شورچشمی خلق
  2. شمارهٔ ۲۰۴فرصت صد بوسه در کف داشت، وز اقبال ما
  3. شمارهٔ ۲۰۵زلف با قامت او، تا به کمر همراه است
  4. شمارهٔ ۲۰۶خویش را تا جمع کردم بهر گلگشت رخت
  5. شمارهٔ ۲۰۷آسوده دلی بر من بیتاب حرام است
  6. شمارهٔ ۲۰۸ما چو مینای شرابیم و فلک همچو قدح
  7. شمارهٔ ۲۰۹تخم اشک از کف بنه ای دل که مانند سحاب
  8. شمارهٔ ۲۱۰سایه گرد تیغ بیدم،طالع بسمل کجاست
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.