پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲۰۶

خویش را تا جمع کردم بهر گلگشت رخت

همچو سنبل پیش را هم را پریشانی گرفت

دل نخواهد داشت دست صدق از دامان صبح

زان که تعلیم صفا زان پیر نورانی گرفت

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۰۸ما چو مینای شرابیم و فلک همچو قدح
  2. شمارهٔ ۲۰۹تخم اشک از کف بنه ای دل که مانند سحاب
  3. شمارهٔ ۲۱۰سایه گرد تیغ بیدم،طالع بسمل کجاست
  4. شمارهٔ ۲۱۱دلم ز قید پریدن همیشه آزاد است
  5. شمارهٔ ۲۱۲از تبسم لب ببند ای غنچه، حال گل ببین
  6. شمارهٔ ۲۱۳بس که فرهاد تلخکامی دید
  7. شمارهٔ ۲۱۴ز جوش اشک به مینا هزار طعن زدیم
  8. شمارهٔ ۲۱۵روزم از بی مهری گردون، شب تاریک شد
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.