پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲۱۱

دلم ز قید پریدن همیشه آزاد است

دو بال بر تن من، چون دو دست صیاد است

شود ز سایه تصویر، با زمین یکسان

عمارت دل ما بس که سست بنیاد است

کسی نماند که از جور آسمان نگریست

به آدم آنچه رسیده ست، وقف اولاد است

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۱۳بس که فرهاد تلخکامی دید
  2. شمارهٔ ۲۱۴ز جوش اشک به مینا هزار طعن زدیم
  3. شمارهٔ ۲۱۵روزم از بی مهری گردون، شب تاریک شد
  4. شمارهٔ ۲۱۶شبی که جام می وصل درمیان آید
  5. شمارهٔ ۲۱۷در مخالفزار هند از یاد ایران فارغم
  6. شمارهٔ ۲۱۸دوست چون از گل بیداد تو دشمن نشود؟
  7. شمارهٔ ۲۱۹از مقام ریشه و پیوند می باید گریخت
  8. شمارهٔ ۲۲۰فروغ گوش گل از آتشین نوای من است
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.