پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲۰۴

فرصت صد بوسه در کف داشت، وز اقبال ما

شانه غافل در شب زلف از بر آن رو گذشت

اشک بر سوز دلم هرگز سر راهی نبست

آتش از یک سو چو آمد، آب از یک سو گذشت

همچو سیلی کز سرپل بگذرد در نوبهار

آب چشمم در خیال رویش از ابرو گذشت

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۰۶خویش را تا جمع کردم بهر گلگشت رخت
  2. شمارهٔ ۲۰۷آسوده دلی بر من بیتاب حرام است
  3. شمارهٔ ۲۰۸ما چو مینای شرابیم و فلک همچو قدح
  4. شمارهٔ ۲۰۹تخم اشک از کف بنه ای دل که مانند سحاب
  5. شمارهٔ ۲۱۰سایه گرد تیغ بیدم،طالع بسمل کجاست
  6. شمارهٔ ۲۱۱دلم ز قید پریدن همیشه آزاد است
  7. شمارهٔ ۲۱۲از تبسم لب ببند ای غنچه، حال گل ببین
  8. شمارهٔ ۲۱۳بس که فرهاد تلخکامی دید
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.