پرش به محتوای اصلی
طبیب اصفهانی طبیب اصفهانی

غزلیات

شمارهٔ ۱۱۳

به صد بلا ز غمت گرچه مبتلا شده‌ام

هزار شکر که با درد آشنا شده‌ام

ز خار ما همه گل می‌دمد به دامن دشت

به جستجوی تو تا من برهنه‌پا شده‌ام

جدا ز گلشن کویت طبیب از حسرت

به سان بلبل تصویر بی‌نوا شده‌ام

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۱۵گذارد کی مرا سودای عشق از جوش بنشینم
  2. شمارهٔ ۱۱۶بهتر آنست که پا از سر بازار کشم
  3. شمارهٔ ۱۱۷جز این که در فراق تو خاکی بسر کنم
  4. شمارهٔ ۱۱۸خوش آن خلوت که چون آیی به روی غیر در بندم
  5. شمارهٔ ۱۱۹چه خونها در دل ایام کردیم
  6. شمارهٔ ۱۲۰آنکه پیوسته به رویت نگرانست، منم
  7. شمارهٔ ۱۲۱نمودی گاه زلف عنبرین گه خال مشکینم
  8. شمارهٔ ۱۲۲حکایت‌ها که بعد از من تو خواهی گفت با خاکم
همه‌ی غزلیات ←

طبیب اصفهانی درباره‌ی طبیب اصفهانی

عبدالباقی طبیب اصفهانی (درگذشته ۱۱۶۸ یا ۱۱۷۱ هجری قمری) از شعرای سبک بازگشت ایران، حکیم‌باشی نادر شاه افشار، کلانتر اصفهان، فرزند میرزا محمد رحیم طبیب اصفهانی حکیم‌باشی شاه سلطان حسین صفوی و از اعضای خاندان حکیم سلمان بود. طبیب اصفهانی از سادات موسوی اصفهان بود. نیاکانش در روزگار شاه عباس اول صفوی از جهرم به اصفهان کو...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.