پرش به محتوای اصلی
شاطر عباس صبوحی شاطر عباس صبوحی

غزلیات

شمارهٔ ۲ - خاطره

گل شکفت و آن گل رخسار یاد آمد مرا

سرو دیدم آن قد و رفتار، یاد آمد مرا

صبح، دیدم قطرِهٔ شبنم به روی برگ گل

زان لب و دندان گوهر بار، یاد آمد مرا

چون به طرف گلستان آمد سحر باد صبا

از نسیم روحبخش یار، یاد آمد مرا

روی گل دیدم، گریبان چاک کردم غنچه را

هر زمان کان سرو خوش‌رفتار، یاد آید مرا

شب صبوحی پیش اهل دل ز هامون می‌گذشت

زان دل دیوانهٔ افگار، یاد آمد مرا

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴ - آرزواگر روزی بدست آرم سر زلف نگارم را
  2. شمارهٔ ۵ - مسوزانایا صیّاد رحمی کن، مرنجان نیم‌جانم را
  3. شمارهٔ ۶ - تبّریتا پریشان به رُخ آن زلف سمن‌ساست تو را
  4. شمارهٔ ۷ - جستجوچه خونبها به از این کشتگان کوی تو را
  5. شمارهٔ ۸ - بیداری مانیست او را سر موئی سر سودائی ما
  6. شمارهٔ ۹ - شوق جمالصبر و قرارم دگر به یک نظر امشب
  7. شمارهٔ ۱۰ - نقش خودمکن دریغ ز من ساقیا شراب امشب
  8. شمارهٔ ۱۱ - گل بادامسُرخ و بیجاده رخ و تازه لب از باده و مست
همه‌ی غزلیات ←

شاطر عباس صبوحی درباره‌ی شاطر عباس صبوحی

شاطر عباس متخلص به صبوحی، تولد او را به سال ۱۲۷۵ هجری قمری در شهر قم، اقامتگاهش را تهران، نام پدر او را کربلایی محمد علی و نام جدش را مشهدی مراد نوشته‌اند، دربارۀ سیما و قد و قامت و اخلاقش چنین گفته‌اند: قامتی متوسط به حد اعتدال داشت، چهارشانه، دارای موی مشکی، ابروان پر پشت و دیدگانی فراخ و گشاده بود. کلفتی لبان و خوش...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.