پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۳۶

حضرت او را به او بینیم ما

لاجرم او را نکو بینیم ما

آب چشم ما به هر سو رو نهاد

غرق دریا مو به مو بینیم ما

غیر او در آتش غیرت بسوخت

غیر او چون نیست چون بینیم ما

عاشق و معشوق ما هر دو یکیست

رشته یک تا کی دو تا بینیم ما

احمق است آن کس که یک بیند به دو

کی چو احمق یک به دو بینیم ما

در نظر داریم دایم آینه

جان و جانان روبرو بینیم ما

دیگران او را به نعمت دیده اند

نعمت الله را به او بینیم ما

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۳۸هرچه می گویند می گوئیم ما
  2. غزل شمارهٔ ۳۹می زخم عشق می نوشیم ما
  3. غزل شمارهٔ ۴۰نور او در دیدهٔ بینا خوشی دیدیم ما
  4. غزل شمارهٔ ۴۱در خرابات فنا ملک بقا داریم ما
  5. غزل شمارهٔ ۴۲جان چو عودست و دل چو مجمر ما
  6. غزل شمارهٔ ۴۳خوش آب حیاتی است روان در نظر ما
  7. غزل شمارهٔ ۴۴خوش چشمهٔ آبی است روان در نظر ما
  8. غزل شمارهٔ ۴۵چیست عالم شبنمی از نهر ما
همه‌ی غزلیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.