پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

غزلیات

شمارهٔ ۸

انعم‌الله صباح ای پسرا

وقت صبح آمده راح ای پسرا

با می و ماه و خرابات بهار

خام خامست صلاح ای پسرا

با تو در صدر نشستیم هلا

در ده آواز مباح ای پسرا

خام ما خام تو و پختهٔ تست

تو ز می دار صراح ای پسرا

عاقبت خانه به زلف تو گذاشت

صورت فخر و فلاح ای پسرا

چشم بیمار تو ما را ببرید

ز صحیح و ز صحاح ای پسرا

از پی عارض چون صبح ترا

به نکورویی و راح ای پسرا

همه تسبیح سنایی این است

کانعم الله صباح ای پسرا

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰در ده پسرا می مُروَّق را
  2. شمارهٔ ۱۱چند رنجانی نگارا این دل مشتاق را
  3. شمارهٔ ۱۲مرد بی حاصل نیابد یار با تحصیل را
  4. شمارهٔ ۱۳ساقیا دل شد پر از تیمار پر کن جام را
  5. شمارهٔ ۱۴ساقیا دانی که مخموریم در ده جام را
  6. شمارهٔ ۱۵مَن کِیَ‌ام کاندیشهٔ تو هم‌نَفَس باشَد مَرا؟
  7. شمارهٔ ۱۶نیست بی‌دیدار تو در دل شکیبایی مرا
  8. شمارهٔ ۱۷ای به بر کرده بی وفایی را
همه‌ی غزلیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.