پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

غزلیات

شمارهٔ ۲۸۱

ما فوطه و فوطه پوش دیدیم

تسبیح مراییان شنیدیم

بر مسند زاهدان گذشتیم

در عالم عالمان دویدیم

هم ساکن خانقاه بودیم

هم خرقهٔ صوفیان دریدیم

هم محنت قال و قیل بردیم

هم شربت طیلسان چشیدیم

از اینهمه جز نشاط بازار

رنگی به حقیقتی ندیدیم

بگزیدیم یاری از خرابات

با او به مراد آرمیدیم

دل بر غم روی او فگندیم

سر بر خط رای او کشیدیم

او نیست کسی و ما نه بس کس

زین روی به یکدگر سریدیم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۸۳آمد گه آنکه ساغر آریم
  2. شمارهٔ ۲۸۴ما عاشق روی آن نگاریم
  3. شمارهٔ ۲۸۵خیز تا می خوریم و غم نخوریم
  4. شمارهٔ ۲۸۶خیز تا دامن ز چرخ هفتمین برتر کشیم
  5. شمارهٔ ۲۸۷ما قد ترا بنده‌تر از سرو روانیم
  6. شمارهٔ ۲۸۸گرچه از جمع بی نیازانیم
  7. شمارهٔ ۲۸۹ما همه راه لب آن دلبر یغما زنیم
  8. شمارهٔ ۲۹۰او چنان داند که ما در عشق او کمتر زنیم
همه‌ی غزلیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.