پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

غزلیات

شمارهٔ ۲۲

ما باز دگرباره برستیم ز غم‌ها

در بادیهٔ عشق نهادیم قدم‌ها

کندیم ز دل بیخ هواها و هوس‌ها

دادیم به خود راه بلاها و الم‌ها

اول به تکلف بنوشتیم کتب‌ها

و آخر ز تحیر بشکستیم قلم‌ها

لبیک زدیم از سر دعوی چو سنایی

بر عقل زدیم از جهت عجز رقم‌ها

اسباب صنم‌هاست چو احرام گرفتیم

در شرط نباشد که پرستیم صنم‌ها

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۴از آن می خوردن عشقست دایم کار من هر شب
  2. شمارهٔ ۲۵ای لعبت صافی صفات ای خوشتر از آب حیات
  3. شمارهٔ ۲۶دوش مرا عشق تو ز جامه برانگیخت
  4. شمارهٔ ۲۷این رنگ نگر که زلفش آمیخت
  5. شمارهٔ ۲۸تا نقش خیال دوست با ماست
  6. شمارهٔ ۲۹از عشق روی دوست حدیثی به دست ماست
  7. شمارهٔ ۳۰ای مسلمانان مرا در عشق آن بت غیرت‌ست
  8. شمارهٔ ۳۱ماهرویا در جهان آوازهٔ آواز تست
همه‌ی غزلیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.