غزل شمارهٔ ۳۳۲

ادامه‌ی غزلیات

1. غزل شمارهٔ ۳۳۴بیمار و بر افتاد نفس دوش سحرگه
2. غزل شمارهٔ ۳۳۵ای پسر نیستی ز هستی به
3. غزل شمارهٔ ۳۳۶ای آنکه رخ و زلف تو آرایش دیده
4. غزل شمارهٔ ۳۳۷سرو سهی که کارش بالا بود همیشه
5. غزل شمارهٔ ۳۳۸صوفی ز سر توبه، شد با سر پیمانه
6. غزل شمارهٔ ۳۳۹باز بیمار خودم ساختی و خوش کردی
7. غزل شمارهٔ ۳۴۰دلا من قدر وصل او ندانستم تو می‌دانی
8. غزل شمارهٔ ۳۴۱هر دم به تیز غمزه دلم را چه می‌زنی؟