پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۲۸۶

حکایت لب او همچو قند مشهور است

حدیث غمزه ی مشکل پسند مشهور است

هلال، مصرع خود را به او چه می سنجد

که ابروی تو چو بیت بلند مشهور است

به دشت صید نگردیده، یک شکار نماند

که صیدپیشه به تیغ و کمند مشهور است

خراب محفل عشقم که چون شرار درو

به خانه زادی آتش، سپند مشهور است

سلیم چشم وفا داشتن ز عمر خطاست

که بی وفایی این نالوند مشهور است

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۸۸غنچه را برگ گل آیا در گریبان از کجاست
  2. شمارهٔ ۲۸۹شد عمرها و شورش عشقم ز سر نرفت
  3. شمارهٔ ۲۹۰گرمی گریه به سودای تو دامانم سوخت
  4. شمارهٔ ۲۹۱نوای مرغ شباهنگ، ناله ی نی ماست
  5. شمارهٔ ۲۹۲بیا که دل ز ورق حرف کینه خواهی شست
  6. شمارهٔ ۲۹۳سر نهادن به سر کوی غمت تسلیم است
  7. شمارهٔ ۲۹۴شد بهار و لاله صحن باغ را میخانه ساخت
  8. شمارهٔ ۲۹۵کاروان اشک هرگه بی توام از دل گذشت
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.