پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۱۰۵

با رسوم جهان دلم جنگی ست

خارج ساز من خوش آهنگی ست

ماتم و سور این جهان خراب

گریه ی مست و خنده ی بنگی ست

شعله با آه من اگر خود را

نسبتی می کند، ز یکرنگی ست

عجز و زاری ست کار اهل نیاز

که درین ره، حنای پا، لنگی ست

چرخ را طبع روشن تو سلیم

همچو آیینه در کف زنگی ست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۷مدعی گر نکند بحث سخن دلگیر است
  2. شمارهٔ ۱۰۸دلم شکفته نگردد ز بس جهان تنگ است
  3. شمارهٔ ۱۰۹لاله را با روی او تاب قدح نوشی کجاست
  4. شمارهٔ ۱۱۰شعله ی رسوایی منصور، خس پوش من است
  5. شمارهٔ ۱۱۱شد خزان و در چمن رنگ دگر افلاک ریخت
  6. شمارهٔ ۱۱۲مغفر و خفتان به میدان محبت ننگ ماست
  7. شمارهٔ ۱۱۳به بوی خرقه گلم در چمن عنانگیر است
  8. شمارهٔ ۱۱۴گل این باغ را ساغر ز می شام و سحر خالی‌ست
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.