پرش به محتوای اصلی
صغیر اصفهانی

غزلیات

شمارهٔ ۲۸۲

سلطان نفس خود شو و مالک رقاب باش

روشن ضمیر خویش کن و آفتاب باش

خواهی بقاف قرب رسی از تمام خلق

سیمرغ وار در پس قاف حجاب باش

تا کی روی بمدرسه از بهر قیل و قال

تدریس خویشتن کن وام الکتاب باش

زین قیل وقال بگذر و الهام حق شنو

مانند کوه تشنهٔ فیض سحاب باش

ابلیس از غرور عبادت رجیم شد

ای شیخ بر حذر ز غرور ثواب باش

از بهر بد حساب بود گیرودار حشر

زان گیرودار تا برهی خوش حساب باش

بگذر ز کام هر دو جهان در طریق عشق

همچون صغیر از دو جهان کامیاب باش

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۸۴دوستان با که دهم شرح پریشانی خویش
  2. شمارهٔ ۲۸۵برفت عمر و نگشتم ز هجر یار خلاص
  3. شمارهٔ ۲۸۶ز پرده گر کنی ایماه وش عیان عارض
  4. شمارهٔ ۲۸۷بی دوست دست می‌ندهد بهر ما نشاط
  5. شمارهٔ ۲۸۸شکر می‌ریزد از دیوان حافظ
  6. شمارهٔ ۲۸۹ای بندهٔ رخسار تو خورشید مشعشع
  7. شمارهٔ ۲۹۰صد شکر فارغم ز تماشای باغ و راغ
  8. شمارهٔ ۲۹۱عمریست تا به تیر غمت گشته‌ام هدف
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی صغیر اصفهانی

محمد حسین صغیر اصفهانی زادهٔ سیزدهم ماه رجب ۱۳۱۲ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۹۰ قمری در اصفهان شاعر ایرانی است.در اثر تربیت پدرش که آقا اسدالله نام داشت و یکی از مداحان بود با اشعاری که دیگران در مدح و مصیبت «چهارده معصوم» سروده بودند آشنا گردید و در سنین هشت و نه سالگی شروع به گفتن اشعار کرد به همین دلیل صغیر تخلص گرفت...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.