صفی علیشاه
شمارهٔ ۳
افسوس ز گام بر غلط هشته ما
وین رفته ز دست سود و سر رشته ما
در مزرع دل فشانده‌ام تخم امید
ای ابر کرم ببار بر کشته ما
صفی علیشاه
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۵اثنی عشری ز زاده‌یِ بوطالب
- شمارهٔ ۶از معنی کنت کنز دریاب نکات
- شمارهٔ ۷در صرف وجود فرق و تمییزی نیست
- شمارهٔ ۸عالم چو حباب و هستی‌یِ حق چو یَم است
- شمارهٔ ۹از حق چون بنای ملک در تنظیم است
- شمارهٔ ۱۰چون شاهد ما بخود نمائی برخاست
- شمارهٔ ۱۱گوید همه چیز و هر کسی حق با ماست
- شمارهٔ ۱۲معشوق چنانکه جاذب عشاق است
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.