پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۱۲

معشوق چنانکه جاذب عشاق است

غفران خدا بجرم ما مشتاق است

در روز حساب هر کرا نیست گناه

شرمنده به پیش رحمت خلاق است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۴ای آنکه دو عالم است احیا ز دمت
  2. شمارهٔ ۱۵در خُلق و خویش خُلق نکو ممتحن است
  3. شمارهٔ ۱۶الله که هر شکسته را دل سوی اوست
  4. شمارهٔ ۱۷هنگام سحور جلوه پیر خوش است
  5. شمارهٔ ۱۸از سِرّ‌ِ علی که جز علی آگاه است
  6. شمارهٔ ۱۹ای جود تو بر وجود اشیاء باعث
  7. شمارهٔ ۲۰ای آنکه ز حقّی به رسالت مبعوث
  8. شمارهٔ ۲۱ای آنکه به هر غمی توئی یار و مغیث
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.