پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۱۴

ای آنکه دو عالم است احیا ز دمت

اشیا همه ریزه‌خوار خوانِ نِعَمَت

با آنکه نرفت جز برحمت قلمت

عصیان مرا چه قدر پیش کرمت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۶الله که هر شکسته را دل سوی اوست
  2. شمارهٔ ۱۷هنگام سحور جلوه پیر خوش است
  3. شمارهٔ ۱۸از سِرّ‌ِ علی که جز علی آگاه است
  4. شمارهٔ ۱۹ای جود تو بر وجود اشیاء باعث
  5. شمارهٔ ۲۰ای آنکه ز حقّی به رسالت مبعوث
  6. شمارهٔ ۲۱ای آنکه به هر غمی توئی یار و مغیث
  7. شمارهٔ ۲۲یک نکته بگویمت به تحقیق بسنج
  8. شمارهٔ ۲۳گویم سخنی نه از ره نفس و مزاج
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.